High Fidelity

Un tema de conversación recorrente nas miñas noites de Pub, entre xogos de diana e conversacións vanais, pasa pola diferencia que sufriu a música dende a informatización da mesma. É innegable que plataformas como YouTube, Emule, Ares, Spotify, etc. achegaron a música a tódolos rincóns do planeta, permitindo o acceso a un número infinito de artistas sen necesidade de inverter cartos nun elemento tan humano coma é a cultura musical.

Estes beneficios contrastan cunha época recente, pero xa pasada, onde moitos rapaces acudíamos a nosa tenda de discos máis cercana a argallar e decidir en que novo sencillo invertila nosa paupérrima paga. Moitas veces o boca a boca decantaba a nosa decisión, pero tamén existian innumerables revistas onde contrastar diferentes eleccións; e se tiñas sorte, o propietario da tenda "pinchaba" algún vinilo de interese para axudala túa decisión.

Outro elemento perdido é a importancia do Álbum, a composición en conxunto e non en singles, dotando a obra en cuestión dunha historia e permitindo licencias coma oberturas ou transicións na composición.

Tralo carto invertido un chegaba a casa ansioso por escoitala nova creación do grupo elixido, convertendo nun plan en si mesmo o feito de escoitalo LP. A música era o obxectivo primario, sen videoclip que o ambientara, nin campaña de marketing que influíra na túa percepción da obra; só eras tí e a música (feito impensable a día de hoxe).

Boto de menos esa sensación e a mesma vez adoro degustala música sen necesidade de inverter os meus aforros mais do necesario, elaborar listas, descubrir novidades sen necesidade de asumir riscos e focalizala miña afición no colecionismo de vinilos ante obras xa contrastadas.

Como dirían posteriormente na magnifica película de Stephen Frears "Alta Fidelidad": ¿Qué fue primero: la música o la tristeza? ¿Me dio por escuchar música porque estaba triste? ¿O es que estaba triste porque escuchaba música? ¿No te convierten todos esos discos en una persona de tendencia melancólica?.