Detrás de la Portería

Os tempos pasan, o vello morre e o novo imponse. Lei de vida dirán algúns, pero esta realidade non é aplicable ao movemento xuvenil das gradas de fútbol, que manteñen as súas formas tradicionais de expresión sen importala década ou o milenio.

A medida que un crece decátase de determinadas derivas da política comunicativa das empresas, organizacións políticas, sindicatos, etc. Unha delas é a ausencia xeral de cartelería, panfletos, pegatinas, revistas ou medios físicos de difusión; o que no seu día foi unha realidade, agora pasou a mellores tempos grazas as redes sociais e a presenza informática nos fogares.

Pero ao igual que co fenómeno dos vinilos, as gradas de animación e grupos Ultras, ao longo de Europa, envellecen como o bo viño, mantendo os seus métodos de expresión tradicional que tanto impresionan aos meniños e meniñas que percorren as gradas da súas vilas e cidades, garantindo así un relevo xeracional que mantén as tradicións comunicativas dos seus antergos.

Dentro destas vías comunicativas destacan os fanzines, sendo o medio de expresión escrita de referencia para o conxunto de grupos de fútbol, manténdose moitos deles vivos dende as formacións das gradas ultras en España a finais dos 80 e comezos dos 90. Estes libretos, normalmente cutres e formados por un conxunto de follas grapadas, constitúen o principal medio de expresión das novas xeracións, reflexando os seus intereses, recomendacións e algunha que outra viñeta cómica ou ameazante (por un Euro ou dous faste con un na grada, ou no local de referencia, ningún segredo).

Pero dentro da escrita houbo unha perda que supuxo un antes e un despois nas gradas do Estado, e esta era a revista Súper Hincha. Un clásico dos fanáticos das gradas dos anos 90, sempre a punto no quiosco de referencia por uns cantos centos de pesetas (ou o que fora no momento), onde informábaste das novidades, da pelexa do mes ou do novo tifo dunha grada do outro punto da península. Iso si, unha revista que fedía a dereita política e cunha liña editorial facciosa.

Trala súa desaparición, os fanáticos dos gradas quedaron orfos de referencia escrita a nivel global, refuxiándose nos seus fanzines e proxectos persoais. Pero tras moitos anos uns rapaces Vallekanos deciden tomala iniciativa e plasmar nun novo proxecto, ben coidado e editado, toda esta tradición de anos e anos de vivencias nas gradas. Surxindo así “Detrás de la Portería”.

Este proxecto, de marcada liña antifascista (coma debe ser), mellora en cada número que pasa, aportando máis contido e calidade que nos primeiros andares do proxecto. Tal é o seu éxito que esgótase cedo, tanto na web coma nos postos de material dos Grupos antifascistas do Estado, dificultando aos coleccionistas reunir tódolos números nas súas casas, pero mantendo viva a chama da lectura e o contacto entre gradas.

Neste derradeiro número (o 8 concretamente) desfrutamos dunha entrevista en profundidade aos Bukaneros do Rayo Vallecano, pechando así o círculo a unha serie de gradas que marcan a diferenza política coma son os Riazor Blues ou Indar Gorri.

Non esperedes, xa está nos vosos locais de referenza.